#
#
CyclingWeekly’nin Milano-Sanremo’nun son yokuşu olan efsanevi tırmanış Poggio hakkındaki yazısının Türkçe çevirisi sizlerle.
21/03/2019 - 22:57
Milano-Sanremo’nun tacındaki mücevherlerden biri olan 3.7 km’lik tırmanış, d’Aosta Viyadüğü ile Sanremo caddeleri arasında yarışın son fitilini ateşliyor. Yılın ilk Anıtsal Klasik yarışının ünlü yokuşu, her zaman muhteşem finişlerin yolunu açıyor. 
 
Poggio, yarışa ilk olarak 1960’ta dahil olduğunda finişten sekiz kilometre önce yer aldığı için kalabalık kaçış gruplarının karar verici rol oynamasını amaçladı. İlk yarışla beraber öyle de oldu ve Fransız Rene Privat, Poggio’daki atağıyla yarışı kazandı. Raymond Poulidor da tıpkı bir sonraki yıl, 1962’de Belçikalı Emile Daems’in yaptığı gibi solo atakla kazandı.
 
1964’te ise Poulidor ve Tom Simpson kaçış grubundan kalan isimleri tırmanışta döktüler ve Simpson, Sanremo’ya inildiğinde Via Roma’da yarışı kazandı.
 
Ve hikaye devam etti. Eddy Merckx, Poggo’nun sahibi oldu ve 1966-1976 arasında toplam yedi Milano-Sanremo galibiyeti elde etti, bunların çoğunda tırmanışta birilerini dökmeyi başardı. Michele Dancelli de 1970’te solo atakla kazandı ve 1974’te Felice Gimondi, Poggio tarihindeki en unutulmaz anlardan birini gerçekleştirerek gökkuşağı mayo(dünya şampiyonluğu mayosu) ve Bianchi bisikletiyle yaptığı atakla gerçek bir “İtalyan” zaferi elde etti.
 
Sonrasında daha büyük grupların finiş gördüğü dönem tekrar yaşanınca yarışa daha fazla tırmanış eklendi. 1982’de La Cipressa ve 2010’da da La Manie, zirve noktası 532 metre ile Turchino geçidinde olan ve üç tane Capo(çoğul olarak Capi) bulunan yarışı daha zorlu hale getiren tırmanışlar oldular. Ancak bu yokuşların tamamı bacakları biraz daha fazla yormaya yönelikti, kararı veren ve odaklanılan nokta yine Poggio oldu.
 
Strada Statale 1’den sağa dönüşte başlayan yokuşta eğim genellikle değişken olsa da ilk sağ viraja kadar pek değişim olmuyor.
 
Eğimi de ortalama %3.7 olan yokuş hiçbir zaman dik bir tepe olmadı ama her zaman orada yapılacak ataklarla fark yaratılacak bir yer oldu.
 
Eğimin en sert olduğu %8’lik kısım, sola dönüşte yeşil boyalı evin civarında geliyor. Sonrasında da Poggio’nun son çeyreği başlıyor. Yarışı kazanmak isteyen sprinterler orada olmayı hedefliyorlar, yokuşçular da atağa kalkıyorlar çünkü bunu yapabilme şansları var.
 
Birkaç sağ ve sol virajın ardından silindirik sulama havuzları geçildiği zaman eğim hafifliyor. Zirveye hemen ulaşılıyor ve dağınık tarlaların yerini evler alıyor. Son kumar ise zirveye doğru yapılan atakla ve ardından gelen cesur inişle oynanıyor. Bu taktik geçmişte işledi ve Sean Kelly 1992’de şampiyon oldu.
 
Diğer tırmanışlardan fazlası da var, Poggio’nun inişi de çıkışı kadar önemli. Kimse dinlenemez; konsantrasyonu veya önündekinin tekerleğini kaybetmek demek tırmanıştaki tüm emeğin boşa gitmesi anlamına geliyor.
 
Çeviri: Fırat Selçuk - https://twitter.com/frtslck
 
-
 
*Cycling Weekly’nin “Bisikletin İkonları” serisi sezonun devamında da sizlerle olacak. 
twitter, vine, instagram, youtube, vimeo ve facebook postlarını url ekleyerek girebilirsiniz.

bbcode'un tüm nimetlerinden faydalanabilirsiniz.
• [b]kalın yazı[/b]: kalın yazı
• [i]italic yazı[/i]: italic yazı
• [u]altı çizgili yazı[/u]: altı çizgili yazı
PS5 konuşulmaya başlandığı şu günlerde, oyuncuların uzun zamandır çıkış...