Türkiye’nin en eski tribün grubu hangisidir sorusu çokça tartışıldı. Bahsedilen şey pankartı olan, amigosu-abisi olan, bazen deplasman yapan, tezahürat yapan gruplar...

Takım ismi vermeye gerek yok, zaten tahminler bazı ortak isimlere çıkacaktır.

Şu fotoğraflar gösteriyor ki, Türkiye’nin en eski tribün grubu Samsunspor’a ait. Tarih 1966… ( Daha eski varsa ve belgelerle ortaya konursa itiraz etmeyiz!)

O dönemde Lazigo Yılmaz’ın amigoluğundaki LAZİGOLAR
Daha zengin ve etkili bir grup olan ATAKANLAR
Ve muhtemelen ayakkabıcı esnafının kurduğu LAKALAR var.

Türkiye’nin İlk Tribün Grubu; Lazigolar…

Türk tribün tarihiyle ilgili bir şeyler okuduğunuzda ya da dinlediğinizde karşınıza çıkan ilk grup ismi olarak Eskişehirsporlu Amigo Orhan ( Erpek ) ve arkadaşlarını görürsünüz. Gerçekten de bilinen ve yaygın olan ilk gruplardan birisidir Amigolar. Ancak gelin görün ki, geçtiğimiz ay piyasaya çıkan Samsunspor kitabı, Kırmızı, Beyaz, Siyah’ta da vurgulandığı gibi Türkiye’nin ilk tribün grubu aslında Samsunspor’a ait. Lazigolar adını taşıyan bu grubun kurucusu ise Lazigo Yılmaz olarak da bilinen Yılmaz Çolpan.
Futbol Extra olarak, bugün 70’li yaşlarında olan Yılmaz Çolpan’ı İstanbul’daki evinde ziyaret ettik. Bize 1960’lı yılların futbol ortamından ilginç şeyler anlattı.

Yılmaz amca, bugüne kadar neredeydiniz? 1966’daki Fotospor’da resimlerinizi gördükten sonra sizi çok aradık. Nedir bu Lazigolar? Anlatır mısınız?

O zamanlar ben Samsun’da idim. 1965’te Samsunspor kurulmadan önce şehirde bir 19 Mayıs – Fener Gençlik rekabeti vardı. Biz ta o zamanlar böyle çalgılar, davullarla tribün yapardık. 1965’te Samsunspor kurulunca şehirde 19 Mayısçılarla Fenerciler başta olmak üzere bir kabullenememe oldu. Çünkü zaten bir Samsunspor vardı. Ama yeni Samsunspor bizim şehrimizin takımı olduğu için ne yapalım dedik ve şehrin takımı sahiplenmesi için Samsunsporlu Lazigolar grubunu kurduk.

Niçin Lazigo?

Biz deplasmana gidince bize “Lazlar geldi” derlerdi. Aslında Laz değiliz ama madem öyle diyorlar biz de laz ile amigoyu karıştıralım dedik ve oldu Lazigo.

Deplasman yapar mıydınız?

Tabii ki. Çok deplasman yaptık. İstanbul, Ankara… Hele bir seferinde bir Ankara deplasmanında resmen esir aldık stadı. Çok kalabalıktık.

Peki siz tribüncülüğü Eskişehirli Amigo Orhan’dan mı gördünüz?

Yok, biz zaten Orhan’ı ve Eskişehir’i 1969-70’ de gördük. Daha önce de dediğim gibi Samsun’da zaten mahalli ligde biz tribün yapardık.

Kendinize özgü tezahüratlarınız var mıydı?

Tabii… Mesela “Samsamsam Sunsunsun Parolamız Gol Olsun” diye bağırırdık. Maçtan önce sahaya inerdim. Birinci Lige çıkınca yasaklandı bu sahaya inme işi ve bize tribünün önünde yüksek bir set yaptılar. Oraya çıkmaya başladım. Kırmızı Şimşek Çak çak çak… tezahüratımız da vardı.

Ne iş yapıyordunuz Samsun’da?

Mecidiye Caddesinde Kent Kundura vardı; ben orada çalışıyordum. Patronum da memnundu bu durumdan çünkü tribünlerden tanındığım için dükkânın da Samsunspor camiasından pek çok müşterisi oluyordu.

O dönemde Samsun’da başka gruplar da kurulmuş sanırım.

Evet. Bizden başka Lakalar ve Elsugolar da vardı. Elsugolar, Elektrik-Su İşletmesinde çalışanların kurduğu gruptu. İsmi oradan gelir zaten; El-Su-Go… Yalnız o dönemde bu grupların sayısı artınca şöyle bir şey düşündük. Ayrı ayrı olacağımıza birleşelim. İsmimiz de Atatürk’ün şehri Samsun diye Atakanlar olsun dedik ve olduk Atakanlar. Böylece stattaki çok başlılığın önünü almış olduk.

Yani Lazigolardan, Atakanlar’a geçiş yaptınız.

Aynen öyle oldu.

Peki, Atakanlar Grubu olarak neler yaptınız?

Takımımız çok iyiydi. Hep şampiyonluk yarışında oluyorduk ama bir türlü şampiyon olamamıştık. O yüzden 68 senesinde artık tüm şehir kenetlendik. Biz de matbaalarda kitapçıklar bastırdık, şehrin değişik caddelerine pankartla astık. İçerideki her maç tam dolu oynanıyordu ve deplasmanlara da kalabalık gidiyorduk. İlk sezonumuzda olaylı bir Güneş maçımız vardı. O maç yüzünden ceza almıştık ve artık tribünde küfre izin vermiyorduk. Centilmenlik ödülü almak için uğraştık. Gazetelerin yoğun ilgisi vardı. Oyuncularla ilişkilerimiz çok iyiydi.

Transferlere de müdahale edebiliyormuşsunuz taraftarlar olarak…

Evet. Mesela rahmetli Nuri Asan hocanın Samsunspor’a gelişi ilginçtir. Ankaragücü’nden ayrılmış ve Samsun’a gelmiş. Meydanın oradaki Ulusoy yazıhanesine girecekti. Ben kendisini tanıyordum tabii. Dedim “Nuri nereye?” “Ordu’ya gidiyorum, Orduspor’la görüşeceğim” dedi. Ya sen nereye gidiyorsun, dur bakayım deyip onu kaptığım gibi Yılmaz Ulusoy Başkanın yanına gittim. Yılmaz Bakan dedi, “sen madem Samsunlusun, Samsun’un evladısın, ne işin var başka takımda?” Hemen orada anlaştılar. Nuri Hoca da tam bir Samsun aşığıydı zaten. Çıkışta bana dedi, “ya beni mahvettin Yılmaz; Ordu’dan alacağımın 4/1’ine anlaştım ama olsun! Memlekette kalmak güzel…”
Bir seferinde de şu oldu. Bizim çakı gibi bir stoperimiz vardı; Çeto Yalçın. Onu Beşiktaş istiyormuş. Beşiktaşlı yöneticiler Samsun’a gelmişler ve Yeşil Bursa Mağazasının karşısındaki iş hanında Yalçın’ı da yanlarına alarak pazarlığa oturmuşlar. Ben bunu duyunca hemen arkadaşlara haber saldım. Biz Mecidiye’de iş hanının önünde yaklaşık 300 kişi olduk. Dışarıdan bağırıyoruz; Yalçın gidemez… O gün o iş bozuldu ve Çeto Samsunspor’da kaldı.

Sonra Samsunspor Birinci Lige çıktı. Karadeniz’in ilk Birinci Lig takımı oldu. Siz de devam ettiniz mi o süreçte?

Evet… Biz yine Atakanlar olarak devam ettik tribünlere. Deplasmanlara da gidiyorduk. Eskişehir’de oynanan maçta Abidin beyin sarsıntısı geçirmişti. Orada Askeri Hastanede ameliyat olmuş ve Samsun’a gelemedi aylarca. Biz hemen birkaç gün sonra bir otobüs taraftar sırf Abidin’i görebilmek için Eskişehir’e gittik. Bize göstermek istemediler, iyi, dinleniyor falan dediler ama o kadar yol gelmişiz, görmeden gitmeyiz deyip iyice bastırdık. En sonunda hastanenin terasına çıkardılar Abidin’i. Oradan bize el salladı. Çok iyi futbolcuydu çok… Büyük talihsizlik yaşadı daha 22-23 yaşlarında. Sadece o değil o takımda Temel Keskindemir, Gozgoz Yılmaz, Yücel Acun, Rıfat Usta, Pala Cengiz… Çok iyi futbolcular vardı gerçekten de…

Sonra siz Almanya’ya gitmişsiniz işçi olarak…

Evet. 1973’te ben Almanya’ya gittim. Sonra ara ara dönüşler yaptım. Maçlara da gidiyordum ama dağıldı tabii grup. Kesin dönüş yaptıktan sonra da İstanbul’a yerleştim.

Samsunspor’u takip ediyor musunuz halen?

Geçen sene buradaki Kartalspor maçına gittim. Şimdi İstanbul Grup 55’ten pırıl pırıl çocuklar var. Onlara söz verdim; yine gideceğim ama Samsun’a gidemiyorum pek. Yılmaz Ulusoy, Hasbi Menteşoğlu ve İsmail Uyanık çok hizmet ettiler Samsunspor’a. Ama şehir destek vermedi hiçbir zaman. Biz o zaman piyango falan düzenlerdik 50 kuruşluk biletleri bile almak istemezdi esnaf. Halen aynı sanırım para verme konusunda.

Samsunsporlu Amigo Yılmaz olarak başka bir takımı da tuttunuz mu hiç?

Asla… Ben Samsunsporluyum ve sadece Samsunspor’u tutarım. Bununla da gurur duyuyorum.

Zaten size geçenlerde bununla ilgili bir teşekkür plaketi verildi değil mi Samsunsporlu taraftarlarca?

Evet. İstanbul’da Samsunspor kitabının tanıtım gecesinde verildi. O kadar mutlu oldum ki, aradan 40 yıl geçmiş ama halen hatırlayan, kıymet veren insanlar var. Samsunsporlu kardeşlerime, evlatlarıma çok teşekkür ediyorum bu vesileyle. Hatırlanacağımı rüyamda görsem inanmazdım!

Futbol Extra - Mart 2009